| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Bolesław Jurek |
| Urodzenie | 14 stycznia 1904, Opoczno |
| Zgon | 27 września 1971 |
| Zawód | inżynier, konstruktor broni, wykładowca |
| Edukacja i praca | |
| Edukacja | Wyższa Szkoła Techniczna im. H. Wawelberga i S. Rotwanda; studia na Politechnice Warszawskiej |
| Najważniejsze stanowiska | kierownik Katedry Części Maszyn, Politechnika Warszawska; założyciel i dziekan Wydziału Samochodów i Ciągników |
| Najważniejsze konstrukcje | |
| Broń | karabin maszynowy pilota wz. 33; karabin maszynowy wz. 38FK; pistolet maszynowy AJ-56; karabinek SJ-57 |
| Życie prywatne | |
| Małżonka | Elżbieta Janina z domu Świętochowska (1909–2006) |
| Dzieci | Krystyna (1937–2008) |
| Odznaczenia i pochówek | |
| Odznaczenia | Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) |
| Pochówek | Cmentarz Bródnowski, Warszawa (kwatera 33I-3-7) |
Bolesław Jurek zasłynął jako inżynier i konstruktor związany z przemysłem zbrojeniowym oraz z działalnością dydaktyczną na Politechnice Warszawskiej. W swojej karierze łączył pracę projektową w fabrykach z prowadzeniem katedry i tworzeniem jednostek wydziałowych związanych z budową pojazdów.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 14 stycznia 1904 roku w Opocznie w rodzinie Leona i Marianny z Buczyńskich. Ukończył szkołę podstawową w rodzinnym mieście, a od 1918 kontynuował naukę w gimnazjum w Końskich, gdzie w 1923 roku uzyskał małą maturę. W 1928 roku ukończył Wyższą Szkołę Techniczną im. H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. W 1932 roku przebywał na rocznych studiach w Tuluzie, a od 1937 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej; dyplom magistra uzyskał w 1952 roku.
Kariera zawodowa i praca naukowa
Po ukończeniu szkoły technicznej w 1928 roku rozpoczął pracę w Fabryce Karabinów w Warszawie. Początkowo pełnił funkcje konstruktora i starszego konstruktora, a od 1935 roku kierował Działem Broni Małokalibrowej w Biurze Studiów. Podczas okupacji przez dwa lata pozostawał bez pracy, a od listopada 1941 roku pracował jako konstruktor w fabryce Avia; w sierpniu 1944 roku został wywieziony do obozu pracy w Ząbkowicach Śląskich, gdzie pracował jako robotnik.
Po II wojnie światowej był kierownikiem Referatu Przemysłowego w Starostwie w Opocznie, a od listopada 1945 roku wykładał „Części maszyn” oraz „Samochodowe części maszyn” w Szkole Inżynierskiej H. Wawelberga i S. Rotwanda. W 1951 roku został pracownikiem naukowym Politechniki Warszawskiej, w 1955 mianowano go docentem i kierownikiem Katedry Części Maszyn na Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów. W latach 1956–1960 założył i pełnił funkcję dziekana Wydziału Samochodów i Ciągników. Od 1960 roku kierował Katedrą Części Maszyn „B”.
Projekty konstrukcyjne broni i prace przemysłowe
Jeszcze przed II wojną światową skonstruował karabin maszynowy pilota oznaczony jako wz. 33 oraz najcięższy karabin maszynowy Karabin maszynowy wz. 38FK w wersjach „A” i „B”. W latach 1950. zaprojektował pistolet maszynowy AJ-56 oraz karabinek samoczynny SJ-57. Równolegle współpracował z zakładami przemysłowymi — uczestniczył w odbudowie i uruchomieniu produkcji traktorów w Zakładach Mechanicznych "Ursus".
Życie prywatne i odznaczenia
Był mężem Elżbiety Janiny ze Świętochowskich (1909–2006) i ojcem Krystyny (1937–2008). 19 stycznia 1955 roku otrzymał Medal 10-lecia Polski Ludowej za działalność zawodową i społeczną. Zmarł 27 września 1971 roku, a 29 września 1971 roku pochowano go na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie w kwaterze 33I-3-7.
