| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Zygmunt Hübner |
| Data urodzenia | 2 stycznia 1879 |
| Miejsce urodzenia | Opoczno |
| Data śmierci | 14 lipca 1966 |
| Miejsce śmierci | Warszawa |
| Zawód i funkcje | |
| Zawód | Prawnik, notariusz |
| Funkcja rządowa | Minister spraw wewnętrznych (21 III 1924–17 XI 1924) |
| Kariera sądowa i administracyjna | |
| Prokurator | Sąd Okręgowy w Radomiu; od 1 XII 1918 Sąd Okręgowy w Warszawie; od 1 I 1921 Sąd Apelacyjny w Warszawie |
| Inne stanowiska | Wiceprezydent Radomia (XII 1916), sędzia pokoju (1915) |
| Życie prywatne | |
| Małżonek | Zofia Hübner (1895–1985) |
| Dzieci | Alicja (1925–1944), Zygmunt (1930–1989) |
| Odznaczenia | |
| Ordery | Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 V 1922) |
| Krzyże | Złoty Krzyż Zasługi (30 VI 1939, 22 VII 1947) |
Zygmunt Hübner był prawnikiem i urzędnikiem państwowym, który przeszedł drogę od aplikanta sądowego do stanowisk prokuratorskich i pełnienia funkcji ministra spraw wewnętrznych w II Rzeczypospolitej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Opocznie jako syn notariusza Józefa Karola Sebastiana Hübnera i Marianny z Filipowskich. Po ukończeniu gimnazjum w Piotrkowie podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Odessie, które zakończył w 1907 roku.
Po studiach pracował jako aplikant sądowy w Radomiu. W 1915 roku został sędzią pokoju, a w grudniu 1916 roku objął urząd wiceprezydenta Radomia. Od 1 września 1917 pełnił funkcję prokuratora Sądu Okręgowego w Radomiu. Działał też w Polskim Komitecie Czerwonego Krzyża i w Komisji Szacunkowej Rolnej do spraw Strat Wojennych.
Działalność publiczna w II Rzeczypospolitej
Po odzyskaniu niepodległości, od 1 grudnia 1918 roku był prokuratorem Sądu Okręgowego w Warszawie. Pełnił obowiązki sekretarza Zarządu Głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów oraz zasiadał w komitecie redakcyjnym "Gazety Administracji i Policji Państwowej". 1 stycznia 1921 roku mianowano go prokuratorem Sądu Apelacyjnego w Warszawie.
21 marca 1924 roku prezydent powołał go na stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Władysława Grabskiego. Jako szef resortu akcentował potrzebę zespolenia administracji w jednostkach terytorialnych oraz przeprowadzał prace reorganizacyjne w ministerstwie. Skupił się na poprawie bezpieczeństwa na wschodnich terenach kraju, obsadzając granicę Korpusem Ochrony Pogranicza i wprowadzając zmiany na stanowiskach wojewodów, między innymi powołując Mariana Żegotę-Januszajtisa na wojewodę nowogródzkiego, Kazimierza Młodzianowskiego na wojewodę poleskiego oraz Kajetana Olszewskiego na wojewodę wołyńskiego.
25 czerwca 1924 roku podczas głosowania nad budżetem doszło do zmniejszenia środków na policję o 100 zł. Hübner uznał to za votum nieufności i podał się do dymisji, lecz premier Grabski jej nie przyjął. 17 listopada 1924 roku został zwolniony z funkcji ministra. Po odejściu z rządu powrócił do pracy w prokuraturze, a od stycznia 1927 roku pracował jako notariusz.
Praca notarialna i późniejsze lata
W 1934 roku objął stanowisko prezesa Warszawskiej Rady Notarialnej. Następnie pełnił funkcję prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia Notariuszy i Pisarzy Hipotecznych Rzeczypospolitej Polskiej. Zmarł 14 lipca 1966 roku w Warszawie.
Życie prywatne i odznaczenia
Był mężem Zofii, urodzonej w 1895 roku. Mieli córkę Alicję, urodzoną w 1925 roku, która zginęła na Pawiaku w 1944 roku, oraz syna Zygmunta, urodzonego w 1930 roku, który zajął się aktorstwem, reżyserią i pedagogiką.
Otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 2 maja 1922 roku oraz dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi — 30 czerwca 1939 roku i 22 lipca 1947 roku. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 18-3-18).
